Υπερθυρεοειδισμός - Πληροφορίες για Ασθενείς
Ο υπερθυρεοειδισμός είναι μία πολύ πολύπλοκη ασθένεια, καθώς μπορεί να προκαλέσει σημαντική νοσηρότητα και θνητότητα, βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα, και έχει πολύπλοκες θεραπείες, οι οποίες μπορεί να έχουν σοβαρές παρενέργειες και απαιτούν συχνή ρύθμιση και προσαρμογή της θεραπείας. Εάν έχετε υπερθυρεοειδισμό, είναι απολύτως απαραίτητο να αναλάβει τη διαχείρισή του ένας ειδικός ενδοκρινολόγος, κατά προτίμηση με εξειδίκευση στις παθήσεις του θυρεοειδούς, έτσι ώστε να σας διατηρήσει υγιή και να αποκτήσετε το βέλτιστο αποτέλεσμα. Δείτε τον αναλυτικό οδηγό μας παρακάτω, για να σας βοηθήσει να έχετε εμπεριστατωμένες γνώσεις για όλες τις πτυχές της φροντίδας του υπερθυρεοειδισμού!
Τι είναι ο υπερθυρεοειδισμός;
Υπερθυρεοειδισμός σημαίνει ότι υπάρχει υπερπαραγωγή θυρεοειδικών ορμονών.
Ποια είναι τα συμπτώματα και οι επιπλοκές του υπερθυρεοειδισμού;
Τα πιο συχνά συμπτώματα του υπερθυρεοειδισμού είναι τα ακόλουθα:
- Κόπωση
- Χαμηλό σθένος
- Μειωμένες αντοχές στην άσκηση
- Δυσανεξία στη θερμότητα
- Ταχυκαρδία/αίσθημα παλμών (φτερουγίσματα στην καρδιά)
- Τρέμουλο
- Αύξηση της όρεξης
- Απώλεια βάρους
- Συχνές κενώσεις/διάρροια
- Υπερβολικός ιδρώτας
- Συχνοί πόνοι στο στήθος
- Δύσπνοια
- Ναυτία/τάση για εμετό
- Συχνοί πονοκέφαλοι
- Εξόφθαλμος (μάτια που φαίνονται μεγάλα και προεξέχουν – μόνο στη νόσο Graves)
- Προκνημιαίο μυξοίδημα (πρήξιμο στο δέρμα μπροστά από το καλάμι - μόνο στη νόσο Graves)
Οι επιπλοκές του υπερθυρεοειδισμού μπορεί να είναι καταστροφικές, και περιλαμβάνουν:
- Καρδιακές αρρυθμίες, όπως η κολπική μαρμαρυγή
- Στεφανιαία νόσος
- Έμφραγμα του μυοκαρδίου
- Καρδιακή ανεπάρκεια
- Οστεοπόρωση και κατάγματα
- Θυρεοτοξική κρίση/Καταιγίδα Θυρεοειδούς
- Πολυοργανική ανεπάρκεια
- Θάνατος
- Πολλές διαφορετικές επιπλοκές της κύησης (πχ. αποβολή, χαμηλό εμβρυικό βάρος, πρόωρος τοκετός, προεκλαμψία, υπερθυρεοειδισμός εμβρύου, υπερθυρεοειδισμός νεογέννητου, βρογχοκήλη εμβρύου, κ.ά.)
- Υποκαλιαιμία
- Προσωρινή παράλυση
- Υπέρταση
- Υπερλιπιδαιμία
- Υπερασβεστιαιμία
- Σοβαρή οφθαλμοπάθεια (μόνο στη νόσο Graves)
- Χαμηλή ποιότητα ζωής
Είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε ότι οι νεώτεροι/ες ασθενείς τείνουν να έχουν περισσότερα συμπτώματα με λιγότερο έντονες επιπλοκές, ενώ οι μεγαλύτεροι/ες ασθενείς τείνουν να έχουν πολύ πιο συχνές επιπλοκές, με λιγότερα ή και καθόλου συμπτώματα.
Μία ειδική υποσημείωση για το βάρος: Είναι συχνή παρανόηση ότι ο υπερθυρεοειδισμός πάντα οδηγεί σε απώλεια βάρους, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Μόνο ο πολύ σοβαρός και έντονος υπερθυρεοειδισμός, συνήθως λόγω νόσου Graves, οδηγεί σε απώλεια βάρους. Ο ήπιος ή μέτριας βαρύτητας υπερθυρεοειδισμός όντως προκαλεί αύξηση του μεταβολισμού, αλλά η επίδραση στην όρεξη είναι επίσης σημαντική, ώστε στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών το βάρος τελικά μένει σταθερό ή και αυξάνεται, λόγω της αύξησης κατανάλωσης θερμίδων εξαιτίας της διέγερσης της όρεξης από τον υπερθυρεοειδισμό. Αυτή η διέγερση της όρεξης διαρκεί για μήνες μετά την αποτελεσματική θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού, οπότε οι ασθενείς πρέπει να είναι σε διαρκή επαγρύπνηση όσον αφορά την κατανάλωση θερμίδων, για να αποφύγουν τη σημαντική αύξηση του βάρους τους.
Ποια είναι τα αίτια του υπερθυρεοειδισμού;
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά αίτια που μπορούν να προκαλέσουν υπερθυρεοειδισμό, και έχουν διαφορετικούς μηχανισμούς δράσης:
Νόσος Graves
Αυτή είναι η πιο συχνή αιτία υπερθυρεοειδισμού. Πρόκειται για μία αυτοάνοση ασθένεια, το οποίο σημαίνει ότι προκαλείται από την επίθεση στο θυρεοειδή από το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του ασθενούς. Όμως, αντί να καταστρέφει το θυρεοειδή όπως στη θυρεοειδίτιδα Hashimoto, στους ασθενείς με νόσο Graves το ανοσοποιητικό σύστημα προκαλεί αντισώματα που διεγείρουν το θυρεοειδή, κάνοντάς τον να δουλεύει παραπάνω από το φυσιολογικό και να υπερπαράγει θυρεοειδικές ορμόνες. Αυτά τα αντισώματα μπορούν επίσης να επιτεθούν στους μαλακούς ιστούς πίσω από τα μάτια, προκαλώντας τον κλασικό εξόφθαλμο (μάτια που προεξέχουν) της νόσου Graves, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει από ήπια πρόπτωση έως και σημαντική καταστροφή των ματιών, και είναι πολύ δύσκολο να θεραπευτεί. Τέλος, μπορούν να επιτεθούν στο δέρμα μπροστά από την κνήμη, κάτι που ονομάζεται προκνημιαίο μυξοίδημα.
Προσωρινή θυρεοειδίτιδα (ανώδυνη, μετά τον τοκετό, υποξεία, καταστροφική, κλπ)
Αυτό είναι πολύ λιγότερο σύνηθες, και επίσης προκαλείται από το ανοσοποιητικό. Όμως, στις προσωρινές θυρεοειδίτιδες, ο μηχανισμός είναι διαφορετικός, καθώς δεν υπάρχει διέγερση του θυρεοειδούς. Αντιθέτως, υπάρχει μία ξαφνική δραματική και μαζική επίθεση σε ολόκληρο το θυρεοειδή, που προκαλεί ταυτόχρονη καταστροφή μεγάλου μέρους των κυττάρων του θυρεοειδούς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ξαφνική απελευθέρωση μεγάλης ποσότητας προσχηματισμένων θυρεοειδικών ορμονών, η οποία προκαλεί υπερθυρεοειδισμό διαφόρων βαθμών, από ήπιο ως πολύ σοβαρό, αλλά είναι πάντα παροδικός. Ο υπερθυρεοειδισμός διαρκεί για λίγες εβδομάδες έως μήνες. Αμέσως μετά, η θυρεοειδική λειτουργία επιστρέφει προσωρινά στα φυσιολογικά επίπεδα, και ύστερα ακολουθεί μία μακρύτερη περίοδος υποθυρεοειδισμού (όχι πάντα), η οποία μπορεί να διαρκέσει μήνες, καθώς ο θυρεοειδής χρειάζεται τουλάχιστον 6-8 μήνες για να ανακάμψει από τη μαζική καταστροφή των κυττάρων του. Στο τέλος, ο θυρεοειδής ανακάμπτει πλήρως στους περισσότερους ασθενείς, ενώ μερικοί ασθενείς μπορεί να αποκτήσουν μόνιμο υποθυρεοειδισμό. Υπάρχουν πολλαπλά αίτια που μπορούν να πυροδοτήσουν μία προσωρινή θυρεοειδίτιδα, όπως ιοί, πρόσφατη εγκυμοσύνη, και, σπανίως, άλλες λοιμώξεις, φάρμακα, έντονο στρες, ή καρκίνος. Τις περισσότερες φορές δεν προκαλεί πόνο στο θυρεοειδή, εκτός από περιπτώσεις υποξείας θυρεοειδίτιδας, η οποία είναι επώδυνη και μπορεί να προκαλέσει και πυρετό.
Τοξικό αδένωμα/Τοξική πολυοζώδης βρογχοκήλη
Αυτό είναι επίσης λιγότερο σύνηθες, αλλά το βλέπουμε συχνά στα εξειδικευμένα ιατρεία θυρεοειδούς. Αυτή η πάθηση δεν προκαλείται από το ανοσοποιητικό. Προκαλείται από έναν ή περισσότερους θυρεοειδικούς όζους, οι οποίοι είναι όγκοι μέσα στο θυρεοειδή. Παρόλο που οι περισσότεροι όζοι του θυρεοειδούς δεν παράγουν θυρεοειδικές ορμόνες, οι τοξικοί (αυτόνομοι) όζοι παράγουν αυτές τις ορμόνες σε υψηλές ποσότητες, και έτσι οδηγούν σε διαφόρων βαθμών υπερθυρεοειδισμό. Τα καλά νέα είναι ότι αυτοί οι όζοι είναι σχεδόν πάντοτε καλοήθεις (δεν είναι καρκινικοί), εκτός σπανίων εξαιρέσεων. Τα κακά νέα είναι ότι ο υπερθυρεοειδισμός είναι εφόρου ζωής και δεν φεύγει χωρίς θεραπεία. Για αυτό το λόγο, προτιμάται μία πιο μόνιμη θεραπευτική λύση (π.χ. θυρεοειδεκτομή, ραδιενεργό ιώδιο, καυτηριασμός με ραδιοσυχνότητες), σε σχέση με ένα καθημερινό φάρμακο εφ'όρου ζωής.
Θυρεοτοξίκωση της κύησης/Υπερέμεση της κύησης
Αυτή η μορφή υπερθυρεοειδισμού συναντάται μόνο σε εγκύους, και προκαλείται από τη διέγερση του θυρεοειδούς της μητέρας από την hCG, μία ορμόνη που παράγεται από τον πλακούντα (αυτή είναι η ίδια ορμόνη που εντοπίζουμε στο τεστ εγκυμοσύνης). Η beta-hCG είναι ένα πολύ μεγάλο μόριο, και έχει πολλά μέρη, το καθένα από τα οποία μιμείται και από μία ορμόνη που φυσιολογικά παράγεται από άλλους ενδοκρινείς αδένες. Ένα μέρος της hCG μιμείται την TSH (Thyroid Stimulating Hormone ή Θυρεοειδοτρόπος Ορμόνη), η οποία φυσιολογικά παράγεται από την υπόφυση, και ρυθμίζει το θυρεοειδή αδένα. Σε κάποιες γυναίκες, η hCG μπορεί να προκαλέσει την αύξηση της παραγωγής των θυρεοειδικών ορμονών σε μη φυσιολογικά επίπεδα και να προκαλέσει υπερθυρεοειδισμό. Αυτό ονομάζεται θυρεοτοξίκωση της κύησης. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο υπερθυρεοειδισμός είναι ακραίος και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ναυτία με πολλαπλούς εμετούς και αφυδάτωση, κάτι που αποκαλείται υπερέμεση της κύησης. Τα καλά νέα είναι ότι η πάθηση αυτή διαρκεί για λίγες εβδομάδες και σταδιακά βελτιώνεται η κλινική εικόνα, έως ότου αυτοϊαθεί πλήρως έως την 18η εβδομάδα της κύησης. Η θεραπεία είναι υποστηρικτική με φάρμακα για τη ναυτία, και υγρά (από το στόμα ή κάποιες φορές ενδοφλέβια). Αντι-θυρεοειδικά φάρμακα συνήθως δεν είναι απαραίτητα.
Ιατρογενής υπερθυρεοειδισμός
Ο ιατρογενής υπερθυρεοειδισμός είναι, δυστυχώς, συνήθης πάθηση, και προκαλείται από την υπερδοσολογία θυρεοειδικών ορμονών σε ασθενείς με υπερθυρεοειδισμό. Η θεραπεία είναι απλή: μείωση της δόσης της θυρορμόνης έως ότου η θυρεοειδική λειτουργία να επανέλθει στα φυσιολογικά. Για να μπορέσει να επιτευχθεί αυτό, κάποιες φορές χρειάζεται ειδική εξειδίκευση, ώστε η επίτευξη του στόχου της φυσιολογικής θυρεοειδικής λειτουργίας να γίνει με ασφάλεια και χωρίς αρνητική επίδραση στην ποιότητα ζωής του/της ασθενούς.
Άλλα αίτια υπερθυρεοειδισμού
Όλα τα άλλα αίτια υπερθυρεοειδισμού, όπως ο κεντρικός υπερθυρεοειδισμός, «θυρεοτοξίκωση από burger», θυρεοτοξίκωση από ψηλάφηση, υπερθυρεοειδισμός εξαιτίας υπερπαραγωγής θυρορμόνης από μεταστατικό καρκίνο θυρεοειδούς, τεράτωμα ωοθήκης (struma ovarii), κ.ά., είναι εξαιρετικά σπάνια, και πολλά από αυτά έχουν πολύπλοκη αντιμετώπιση η οποία απαιτεί μία ομάδα συνεργαζόμενων ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων.
Ποια είναι η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού λόγω νόσου του Graves;
Για να αποφασίσουμε ποια θεραπεία θα ακολουθήσουμε για τη νόσο του Graves, είναι σημαντικό να σημειώσουμε ότι η νόσος αυτή οδηγείται σε ύφεση στο 30-50% των ασθενών μετά από μία περίοδο τουλάχιστον 12-18 μηνών, ενώ είναι μόνιμη για τους περισσότερους από τους υπόλοιπους ασθενείς.
Υπάρχουν 3 θεραπευτικές επιλογές, οι οποίες γενικά θεωρούνται ισάξιες, αλλά μία από αυτές μπορεί να είναι προτιμότερη από τις άλλες, αναλόγως με την περίσταση στον κάθε ασθενή. Κάποιες φορές, αλλά όχι πάντα, ο/η ασθενής μπορεί να επιλέξει μία θεραπευτική επιλογή, και μετά να αλλάξει γνώμη και να διαλέξει άλλη θεραπευτική επιλογή στην πορεία, αναλόγως των περιστάσεων.
Αντι-θυρεοειδικά φάρμακα
Τα διαθέσιμα φάρμακα για τη θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού είναι οι θειοναμίδες (μεθιμαζόλη, καρβιμαζόλη, προπυλθειοουρακίλη/PTU). Δρουν μειώνοντας τη λειτουργία του θυρεοειδούς, με στόχο τη διατήρηση της φυσιολογικής θυρεοειδικής λειτουργίας. Επίσης, έχουν το πρόσθετο όφελος της αντιφλεγμονώδους δράσης, βοηθώντας έτσι στη μείωση των αντισωμάτων της νόσου Graves με την πάροδο του χρόνου. Δυστυχώς, μπορεί σπανίως να έχουν κάποιες σοβαρές παρενέργειες, όπως αλλεργικές αντιδράσεις, γενετικές ανωμαλίες στο 2-4% των παιδιών από εγκύους (εφόσον έπαιρναν τα χάπια στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης), ηπατοτοξικότητα (βλάβη στο συκώτι), ακοκκιοκυττάρωση (πολύ χαμηλά ουδετερόφιλα, τα οποία είναι τα κύτταρα στο αίμα που πολεμούν τις λοιμώξεις από μικρόβια). Οι 2 τελευταίες παρενέργειες συμβαίνουν μόνο σε 1 στους 500 ασθενείς. Όσον αφορά την πιθανή βλάβη στο συκώτι, αυτή είναι πάντα αναστρέψιμη εάν προκλήθηκε από μεθιμαζόλη, αλλά το PTU μπορεί να προκαλέσει μη αναστρέψιμη βλάβη η οποία μπορεί να είναι τόσο βαριά που μπορεί να οδηγήσει στην ανάγκη μεταμόσχευσης ήπατος ή στο θάνατο. Οπότε, το PTU το χρησιμοποιούμε μόνο στην καταιγίδα θυρεοειδούς (είναι λίγο πιο ωφέλιμο σε αυτές τις περιπτώσεις) και στο 1ο τρίμηνο της κύησης (οι γενετικές ανωμαλίες που μπορεί να προκληθούν από το PTU είναι ηπιότερες από αυτές που μπορεί να προκληθούν από τη μεθιμαζόλη). Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, χρησιμοποιούμε τη μεθιμαζόλη. Εάν ο/η ασθενής επιλέξει να πάρει αντι-θυρεοειδικό φάρμακο, το χρησιμοποιούμε συνήθως για 12-18 μήνες, και εάν η νόσος Graves δεν είναι σε ύφεση μέχρι τότε, συνήθως ξανασυζητάμε και προτείνουμε είτε συνέχιση της φαρμακοθεραπείας μακροπρόθεσμα, είτε μία πιο οριστική θεραπεία (ραδιενεργό ιώδιο ή χειρουργείο).
Ραδιενεργό ιώδιο
Αυτή είναι μία απλή θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει την κατάποση ενός χαπιού με ραδιενεργό ιώδιο. Καθώς ο θυρεοειδής αδένας στους ασθενείς με νόσο Graves είναι «πεινασμένος» για ιώδιο, απαιτείται μόνο μία μικρή δόση ραδιενεργού ιωδίου. Σχεδόν όλο το ραδιενεργό ιώδιο απορροφάται από το θυρεοειδή, οπότε η πιθανότητα παρενεργειών σε άλλα όργανα ή αδένες είναι πάρα πολύ μικρή. Το ραδιενεργό ιώδιο σκοτώνει αργά τα κύτταρα του θυρεοειδούς, και συνήθως οδηγεί σε μόνιμο υποθυρεοειδισμό, και εφόρου ζωής ανάγκη για θυρορμόνη. Είναι επιτυχές στο 90% των ασθενών, ενώ στο υπόλοιπο 10% μπορεί να χρειαστεί και δεύτερη δόση. Αντενδείκνυται στην εγκυμοσύνη ή στο θηλασμό, και οι γυναίκες σε προεμμηνοπαυσιακή ηλικία πρέπει να είναι βέβαιες με απόλυτη σιγουριά ότι δε θα μείνουν έγκυες για τουλάχιστον τους πρώτους 6 μήνες (ιδανικά 12 μήνες) μετά τη θεραπεία. Επίσης, συνήθως το αποφεύγουμε σε ασθενείς με θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια, γιατί μπορεί να τη χειροτερέψει. Τέλος, απαιτεί από τον/την ασθενή να διατηρήσει κάποιο βαθμό απομόνωσης, με την αποφυγή της κοντινής επαφής με ενηλίκους, και πλήρη αποφυγή κάθε επαφής ή παρουσίας στο ίδιο δωμάτιο με ανηλίκους ή εγκύους, για μερικές μέρες μετά τη θεραπεία (τα θεραπευτικά πρωτόκολλα στην Ελλάδα επίσης απαιτούν νοσηλεία 48 ωρών για να πραγματοποιηθεί η απομόνωση). Η ανάγκη απομόνωσης μπορεί να είναι μεγάλο πρόβλημα για γονείς με μικρά παιδιά ή για επαγγελματίες που ασχολούνται με παιδιά.
Ολική θυρεοειδεκτομή
Αυτή είναι η πιο επεμβατική θεραπεία για τον υπερθυρεοειδισμό λόγω νόσου Graves. Πρόκειται για χειρουργείο, οπότε έχει και πιθανότητα μετεγχειρητικών επιπλοκών. Η πιθανότητα επιπλοκών είναι πολύ μικρή όταν ο/η χειρουργός είναι έμπειρος/η, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερη με λιγότερο έμπειρους χειρουργούς. Έχει το όφελος της άμεσης ίασης με 100% πιθανότητα επιτυχίας. Οι ασθενείς πάντα απαιτείται να παίρνουν θυρορμόνη εφόρου ζωής μετά από μία ολική θυρεοειδεκτομή. Είναι η θεραπεία εκλογής σε συγκεκριμένες ομάδες ασθενών:
- Ασθενείς με αντένδειξη σε αντι-θυρεοειδικά φάρμακα και στο ραδιενεργό ιώδιο.
- Ασθενείς με σοβαρή νόσο Graves που απαιτούν πολύ μεγάλες δόσεις μεθιμαζόλης.
- Ασθενείς με πολύ μεγάλες βρογχοκήλες (πολύ μεγάλο θυρεοειδή), στους οποίους είναι απίθανο η νόσος Graves να οδηγηθεί σε ύφεση. Το ραδιενεργό ιώδιο είναι λιγότερο πιθανό να είναι επιτυχές όταν ο θυρεοειδής είναι πολύ μεγάλος.
- Ασθενείς που έχουν πιεστικά συμπτώματα λόγω του μεγάλου μεγέθους του θυρεοειδούς, όπως δυσκολία στην κατάποση, δυσκολία στην αναπνοή, ή αλλοιώσεις στη φωνή.
- Γυναίκες που σχεδιάζουν να μείνουν έγκυες εντός των επόμενων 6-12 μηνών.
- Ασθενείς με σημαντική θυρεοειδική οφθαλμοπάθεια και δυσκολία ρύθμισης θυρεοειδικής λειτουργίας.
- Ασθενείς που θέλουν μία οριστική θεραπεία και δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρωτόκολλο απομόνωσης που απαιτείται για να λάβουν ραδιενεργό ιώδιο.
- Ασθενείς που χρειάζονται χειρουργείο στο λαιμό για άλλους λόγους, όπως για καρκίνο θυρεοειδούς ή για πρωτοπαθή υπερπαραθυρεοειδισμό.
- Ασθενείς που θέλουν μία γρήγορη θεραπεία που να μην έχει καμία πιθανότητα για υποτροπή του υπερθυρεοειδισμού.
Ποια είναι η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού από Τοξικό αδένωμα/Τοξική πολυοζώδη βρογχοκήλη;
Οι θεραπευτικές επιλογές περιλαμβάνουν αντι-θυρεοειδικά φάρμακα, ραδιενεργό ιώδιο, χειρουργείο, και καυτηριασμό με ραδιοσυχνότητες (Thyroid radiofrequency ablation/RFA). Επειδή ο υπερθυρεοειδισμός ποτέ δεν οδηγείται σε ύφεση σε αυτούς τους ασθενείς, μία θεραπευτική επιλογή με μόνιμα αποτελέσματα συνήθως προτιμάται ως αρχική θεραπεία, καθώς αναμένεται να οδηγήσει σε ίαση. Υπάρχουν κάποιες διαφορές ανάμεσα σε αυτές τις θεραπείες όταν τις χρησιμοποιούμε σε θυρεοειδικούς όζους, σε σύγκριση με τη χρήση τους στη νόσο Graves:
Ραδιενεργό ιώδιο
Οι δόσεις που απαιτούνται τείνουν να είναι μεγαλύτερες. Πολλές φορές, δεν απορροφάται πλήρως από το θυρεοειδή, και μπορεί να προκαλέσει ζημιά σε άλλους ιστούς, όπως στους σιελογόνους και δακρυγόνους αδένες, και να προκαλέσει πόνο, ξηροστομία, ξηροφθαλμία, κ.ά. Επιπροσθέτως, πολλές φορές το ραδιενεργό ιώδιο απορροφάται και από το φυσιολογικό θυρεοειδικό ιστό, και συχνά οδηγεί σε υποθυρεοειδισμό.
Χειρουργείο θυρεοειδούς
Αυτή είναι μία επεμβατική θεραπεία, και έχει ένα μικρό ρίσκο μετεγχειρητικών επιπλοκών, ενώ ο/η ασθενής χρειάζεται κάποιο χρόνο μετεγχειρητικά για να αναρρώσει (ημέρες έως εβδομάδες). Είναι πολύ καλή επιλογή όταν ο/οι τοξικός όζος/οι είναι στον ένα λοβό του θυρεοειδούς, καθώς σε αυτήν την περίπτωση ο άλλος λοβός δε χρειάζεται να αφαιρεθεί και συνήθως λειτουργεί φυσιολογικά, οπότε υπάρχει 70-80% πιθανότητα να μη χρειαστεί η εφόρου ζωής λήψη θυρορμόνης μετεγχειρητικά. Όμως, εάν οι τοξικοί όζοι βρίσκονται και στους δύο λοβούς, τότε πρέπει να αφαιρεθεί ολόκληρος ο θυρεοειδής, και ο/η ασθενής θα χρειαστεί λήψη θυρορμόνης εφόρου ζωής.
Αυτή είναι μία νεώτερη ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, και έχει δείξει εξαιρετικά αποτελέσματα στη θεραπεία των τοξικών θυρεοειδικών όζων! Χρησιμοποιούμε μία βελόνα (ηλεκτρόδιο), της οποίας το άκρο θερμαίνει τον γύρω ιστό, και καίμε τον όζο εκ των έσω. Είναι σπάνιο να υπάρξουν σοβαρές επιπλοκές, και έχει πολύ χαμηλότερη πιθανότητα σοβαρών επιπλοκών σε σχέση με το χειρουργείο. Ο υποθυρεοειδισμός μετά την επέμβαση είναι επίσης πολύ σπάνιος. Δε χρησιμοποιείται ραδιενέργεια, καθώς η θέρμανση γίνεται με ηλεκτρική ενέργεια. Τέλος, δεν αφήνει ουλή! Η πιθανότητα επιτυχίας με την πρώτη επέμβαση στην πλήρη αποκατάσταση της φυσιολογικής θυρεοειδικής λειτουργίας χωρίς φάρμακα είναι 50-80%, και είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους του όζου. Μπορούμε να καυτηριάσουμε πολλαπλούς όζους εάν βρίσκονται στον ίδιο λοβό (εάν είναι και στους 2 λοβούς, μπορεί να χρειαστούν 2 επεμβάσεις). Οι όζοι συρρικνώνονται κατά 50-90%, και ο υπερθυρεοειδισμός θεραπεύεται πλήρως και μονίμως στην πλειοψηφία των ασθενών. Ο καυτηριασμός με ραδιοσυχνότητες μπορεί να γίνει με τοπική αναισθησία ή μέθη, και οι ασθενείς μπορούν να επιστρέψουν στις φυσιολογικές τους δραστηριότητες (π.χ. στη δουλειά τους) την επόμενη μέρα της επέμβασης. Ο κ. Σέγκος έχει εκπαιδευτεί στο Thyroid RFA, και έχει πραγματοποιήσει αυτή την επέμβαση σε πολλούς ασθενείς στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα, με εξαιρετικά αποτελέσματα. Για περισσότερες πληροφορίες γιατην επέμβαση αυτή, επισκεφθείτε τη σελίδα μας για το Thyroid RFA!
Ποια είναι η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού λόγω παροδικής θυρεοειδίτιδας;
Καθώς ο υπερθυρεοειδισμός στην παροδική θυρεοειδίτιδα είναι πάντα παροδικός, και υποχωρεί πλήρως εντός λίγων εβδομάδων έως μηνών, η θεραπεία που ακολουθούμε είναι υποστηρικτική ώστε να βελτιώσουμε τα συμπτώματα, έως ότου ο υπερθυρεοειδισμός υποχωρήσει πλήρως από μόνος του. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις σε αυτό, όπως παραδείγματος χάριν στη θυρεοειδίτιδα από αμιοδαρώνη.
Ποια είναι η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού της κύησης;
Αυτό είναι ένα πολύ πολύπλοκο θέμα. Κάθε ασθενής είναι διαφορετική, και η θεραπεία είναι προσαρμοσμένη στις συγκεκριμένες ανάγκες της κάθε ασθενούς. Γενικώς, παρακολουθούμε τις εγκύους πολύ συχνά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μπορεί να κάνουμε παρακολούθηση χωρίς θεραπεία σε κάποιες περιπτώσεις, ή να ξεκινήσουμε θεραπευτική αγωγή σε άλλες περιπτώσεις, αναλόγως τις περιστάσεις της κάθε ασθενούς. Για να καταλάβετε πόσο πολύπλοκη είναι αυτή η πάθηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορείτε να διαβάσετε τις τελευταίες κατευθυντήριες οδηγίες της Αμερικάνικης Εταιρείας Θυρεοειδούς (American Thyroid Association 2026 Guidelines for Thyroid Disease in Preconception, Pregnancy, and Postpartum). Εάν είστε έγκυος και έχετε υπερθυρεοειδισμό, είναι εξαιρετικά σημαντικό να δείτε έναν ενδοκρινολόγο που να είναι ειδικός στη διαχείριση των θυρεοειδοπαθειών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ο κ. Σέγκος έχει φροντίσει αμέτρητες εγκύους με όλους τους τύπους υπερθυρεοειδισμού, και μπορεί να σας βοηθήσει να έχετε την καλύτερη δυνατή έκβαση, και για εσάς, αλλά και για το μωρό σας!
